Zmarł profesor Janusz Kotlarczyk

W niedzielę 1 października 2017 roku zmarł w wieku 86 lat prof. dr hab. inż. Janusz Kotlarczyk, geolog, pracownik naukowy krakowskiej AGH, człowiek PAN i PAU. Przez lata współpracował z Muzeum Miejskim w Wadowicach oraz rocznikiem ”Wadoviana”.

Urodził się w 1931 roku w Wadowicach. Był synem Tadeusza (1903-1940), profesora gimnazjalnego, zamordowanego w Gusen, wnukiem Stefana (1874-1931), twórcy teatru amatorskiego (słynnej w mieście ”Jagiellonki”) oraz bratankiem Mieczysława (1908-1978), przyjaciela Karola Wojtyły, twórcy Amatorskiego Teatru Powszechnego w Wadowicach a w latach okupacji krakowskiego Teatru Rapsodycznego.

Swoją karierę naukową związał z Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, gdzie w latach 1969 – 1974 kierował Instytutem Geologii Regionalnej i Złóż Węgli. Tam także uzyskał profesurę (1980 rok). Był założycielem i Honorowym Przewodniczącym Komisji Geoinformatyki PAU. Do jego osiągnięć z zakresu geologii i stratygrafii należą przede wszystkim odkrycie złóż diatomitów na Pogórzu Przemyskim, stratygrafia płaszczowiny skolskiej oraz projekt Krajobrazowego Parku Pogórza Przemyskiego.

Po przejściu na emeryturę zajął się badaniem przeszłości swojej rodziny, mającej bogate artystyczne i patriotyczne tradycje. Opracował m.in. teksty dwóch dramatów swojego dziadka: …Z doby dzisiejszej oraz Za Matkę Ojczyznę (Wadowickie Centrum Kultury, Wadowice 2007). Jego teksty publikowane były na łamach ”Wadovianów”, gdzie wspominał nie tylko ojca (Tadeusz Kotlarczyk – w służbie wychowaniu obywatelskiemu, ”Wadoviana” 2001, nr 6) i wuja (Wadowickie teatry, teatrzyki i idee Mieczysława Kotlarczyka, ”Wadoviana” 2015, nr 18), ale także spędzone w Wadowicach lata szkolne i tradycje licealnych zjazdów (Nasza klasa w naszej starej budzie i my potem, ”Wadoviana” 2012, nr 15). Ciekawy tekst poświęcił także ukochanej geologii (O cyfrowej mapie geologicznej Ziemi Wadowickiej Staszica, przekroju przez Babią Górę Puscha, karpackich formacjach Hoheneggera i rybkach tropikalnych z inwałdzkiej Krakowicy, ”Wadoviana” 2013, nr 16) a ostatnio nawet rozważaniom filozoficznym (Albi tibulli distichon wadowicensis (II.1.13) relectus – czyli w poszukiwaniu autorskiego sensu cytatu, ”Wadoviana” 2014, nr 17).

Pogrzeb odbędzie się w poniedziałek, 9 października w Wadowicach. Prof. Kotlarczyk zostanie pochowany na wadowickim cmentarzu.

Zmarł Ojciec Honorat Czesław Gil

O. Honorat Czesław Gil OCD (1934-2015)

W sobotę 12 września w klasztorze OO. karmelitów bosych w Wadowicach zmarł w wieku 81 lat dr hab. O. Honorat Czesław Gil, historyk Kościoła i Karmelu Terezjańskiego w Polsce, badacz dziejów Wadowic, bliski współpracownik redakcji i członek Rady Naukowej ‚Wadovianów’.

Czesław Gil urodził się 11 października 1934 r. w Kidałowicach koło Jarosławia na Podkarpaciu. Śluby zakonne złożył w Czernej w 1952 r. przyjmując imię zakonne Honorat od św. Teresy a święcenia kapłańskie przyjął w Krakowie w maju 1959 r. Studiował historię Kościoła na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1962 r. otrzymał tytuł magistra, następnie na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego a w roku 1968 uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie historii Kościoła na KUL. W 1991 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego z historii Kościoła czasów najnowszych na Papieskiej Akademii Teologicznej  (obecnie Uniwersytet Papieski Jana Pawła II) w Krakowie. Sam także był wykładowcą historii Kościoła i dziejów zakonu w Wyższym Seminarium Duchownym Karmelitów Bosych w Krakowie.

Efektem Jego pracy naukowej, której bazą były szczegółowe kwerendy w archiwach kościelnych i zakonnych, były liczne publikacje z zakresu historii zakonu, w tym pierwszego polskiego zarysu jego dziejów, historii karmelitów w Wadowicach, kultu św. Józefa i życia religijnego w mieście w dwudziestoleciu międzywojennym. Dorobek naukowy o. Honorata obejmuje ponad setkę publikacji, w tym obszerną biografię św. o. Rafała Kalinowskiego, oraz edycję źródeł, m.in. kronik klasztoru wadowickiego (więcej).

Całe swoje życie zakonne o. Honorat związał z wadowickim Karmelem. Był nauczycielem historii w tutejszym Niższym Seminarium Duchownym, opiekunem klasztornego archiwum a przez pewien czas także podprzeorem. Był zaangażowany w proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny o. Rafała Kalinowskiego, który był mu szczególnie bliski. Współpracował z Postulacją Generalną Zakonu a w procesie kanonizacyjnym pierwszego przeora wadowickiego Karmelu był wicepostulatorem. Tą samą funkcję pełnił w procesie beatyfikacyjnym O. Alfonsa Marii Mazurka. Przewodniczył Komisji Historycznej (2007-2009) w dochodzeniu diecezjalnym dotyczącym beatyfikacji i kanonizacji karmelitanki bosej sł. b. Teresy od Jezusa (Marianny Marchockiej).

Żyjąc i pracując w klasztorze ‚Na Górce’ o. Honorat zaangażował się także aktywnie w propagowanie historii Wadowic. Oprócz artykułów o życiu religijnym, społecznym i kulturalnym miasta, przede wszystkim w okresie dwudziestolecia międzywojennego, był autorem tekstów do albumu ‚Wadowice. Kartki z rodzinnego albumu’, który ukazał się nakładem Wadowickiego Centrum Kultury w 2009 r. Od lat związany był z redakcją ‚Wadovianów. Przeglądu historyczno-kulturalnego’ a po reorganizacji pisma w rocznik naukowy został członkiem jego Rady Naukowej. Zawsze był gotowy służyć radą i pomocą, mimo coraz słabszego zdrowia jeszcze w sierpniu opiniował artykuły skierowane do teki redakcyjnej rocznika.

O. Honorat Gil został pochowany w kwaterze OO. karmelitów na wadowickim cmentarzu parafialnym.