Wizja powojnia

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on print

Trzy lata po wymordowaniu przez Sowietów uwięzionej przez nich polskiej elity, Niemcy odkrywają groby jeńców z Kozielska – w Katyniu. Prawda o sowieckim bestialstwie, niewygodna dla aliantów, uznających Sowietów za strategicznego sojusznika w wojnie z III Rzeszą, staje się argumentem przeciw polskim władzom. Te bowiem – wbrew interesom geopolitycznym – odmawiają swego udziału w „kłamstwie katyńskim”.

Ponad dwa miesiące po zerwaniu przez Kreml stosunków dyplomatycznych z Rządem Polskim, ginie premier gen. Władysław Sikorski. Nikną gwarancje aliantów co do niepodległego bytu Rzeczpospolitej. Polsce grozi – po monstrualnych zbrodniach niemieckich na jej ziemiach – ponowna okupacja sowiecka. Przyszłe państwo miałoby znów samotnie stanąć nie wobec maskowanego alianta, lecz agresywnego totalitaryzmu.

13 kwietnia 1943 – Niemcy ogłaszają odkrycie w lesie katyńskim masowych grobów polskich oficerów zamordowanych przez NKWD. Władze ZSRS zaprzeczają i próbują przerzucić odpowiedzialność za mord na Niemców. Polski rząd na uchodźstwie zwraca się o pomoc w wyjaśnieniu sprawy do Międzynarodowego Czerwonego Krzyża.

Z oświadczenia Rządu Polskiego:

Nie ma Polaka, który by nie był wstrząśnięty do głębi wiadomością, szerzoną przez propagandę niemiecką z największym rozgłosem, o odkryciu pod Smoleńskiem w grobie wspólnym, zmasakrowanych zwłok zaginionych w ZSRR oficerów polskich i o kaźni, której padli ofiarą. Rząd Polski polecił 15 kwietnia swemu przedstawicielowi w Szwajcarii zwrócić się do Międzynarodowego Czerwonego Krzyża w Genewie z prośbą o wysłanie delegacji, która by zbadała na miejscu istotny stan rzeczy. (Londyn, 19 kwietnia 1943)

26 kwietnia 1943 – ZSRS zrywa stosunki dyplomatyczne z Polską i przestaje uznawać rząd polski na uchodźstwie. Jako powód podaje wiarę polskich władz w hitlerowską propagandę dotyczącą zbrodni katyńskiej.

Witold Leitgeber (kierownik referatu prasowego Sztabu Naczelnego Wodza) w dzienniku:

Cała angielska prasa poranna przynosi wiadomość o zerwaniu przez Sowiety stosunków dyplomatycznych z rządem polskim. [- -] „Daily Worker” szaleje: rząd polski to profaszyści, antysemici, antybrytyjscy, antysowieccy, w zmowie z hitlerowcami itp. [- -]

Min. Eden powiedział, że sprawę można by załagodzić, gdyby gen. Sikorski osobiście odwołał wezwanie skierowane do Czerwonego Krzyża i publicznie oświadczył, iż wycofano zarzuty. Minister [Spraw Zagranicznych Wielkiej Brytanii Anthony] Eden usilnie nalegał na wykonanie tych warunków „taktycznych”. Generał Sikorski stanowczo odmówił. (Londyn, 27 kwietnia 1943)

4 lipca 1943 – generał Władysław Sikorski, Wódz Naczelny i premier rządu RP na uchodźstwie, ginie w katastrofie lotniczej w Gibraltarze. Nowym premierem zostaje Stanisław Mikołajczyk.

 

 

Gen. Leon Mitkiewicz (współpracownik gen. Sikorskiego):

Prasa tutejsza pełna jest opisów uroczystego pogrzebu śp. gen. Sikorskiego w Londynie, w Katedrze Westminsterskiej. [- -] Mówi mi niedobre przeczucie, że był to pogrzeb nie tylko gen. Władysława Sikorskiego, ale żałosny pogrzeb całej dawnej Rzeczpospolitej Polskiej. (Waszyngton, 11 lipca 1943)

[Na zdjęciach:

  1. Katyń (ZSRR), 1943. Ekshumacja mogił polskich oficerów. Fot. Ośrodek KARTA
  2. Niemiecki druk propagandowy z 1943 roku dotyczący zbrodni katyńskiej. Fot. Biblioteka Narodowa
  3. Gibraltar, 8 lipca 1943. Trumna z ciałem gen. Władysława Sikorskiego. Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe
  4. Gibraltar, 8 lipca 1943. Odpłynięcie trumny z ciałem gen. Władysława Sikorskiego na pokładzie ORP „Orkan”. Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe
  5. Newark (Wielka Brytania), 16 lipca 1943. Grób gen. Władysława Sikorskiego. Fot. Czesław Datka / Narodowe Archiwum Cyfrowe]

www.nieskonczenieniepodlegla.pl

www.karta.org.pl